เรารู้ว่าเมื่อผึ้งชงน้ำผึ้ง แหล่งที่มาของ"วัสดุแปรรูป" มันรวบรวมน้ำหวานจากแหล่งน้ำหวานเป็นหลัก แต่เมื่อขาดแหล่งน้ำหวาน ผึ้งก็จะเก็บน้ำหวานหรือน้ำหวาน ดังนั้นเราจึงแบ่งน้ำผึ้งออกเป็นน้ำผึ้งธรรมชาติและน้ำผึ้งน้ำหวาน
น้ำผึ้งธรรมชาติทำมาจากผึ้งเก็บน้ำหวานจากดอกไม้ พวกมันได้มาจากน้ำทิพย์ของพืชภายในหรือภายนอก โดยปกติสิ่งที่เราเรียกว่าน้ำผึ้งคือน้ำผึ้งธรรมชาติ เพราะมันมาจากพืชน้ำหวานที่แตกต่างกัน มันจึงถูกแบ่งออกเป็นน้ำหวานดอกเดี่ยวหลากหลายชนิด เช่น ส้ม น้ำหวาน, น้ำผึ้งดอกลินเดน, น้ำผึ้งลิ้นจี่, น้ำผึ้งอะคาเซีย, น้ำผึ้งเถาวัลย์, น้ำผึ้งข่มขืน, น้ำหวานวันที่, น้ำผึ้งออสมันตัสป่า, น้ำผึ้งลำไย, น้ำผึ้งดอกเบญจมาศป่า, น้ำผึ้งฟันหมาป่า ฯลฯ
แม้ว่าผึ้งจะเก็บน้ำหวานจากพืชเพียงต้นเดียวในช่วงเวลาหนึ่ง แต่น้ำผึ้งส่วนใหญ่มักมีเกสรดอกไม้หรือน้ำหวานจากพืชหลายชนิด ตัวอย่างเช่น ดอกลิ้นจี่ใต้จะตามด้วยดอกลำไยที่ปลายดอก และดอกเรพซีดจะตามด้วยเมฆสีม่วงที่ปลายดอก ภาษาอังกฤษบานสะพรั่ง น้ำผึ้งลำไยจึงต้องมีน้ำผึ้งลิ้นจี่ และน้ำผึ้งผสมนมจะต้องมีปริมาณน้ำผึ้งเรพพานเล็กน้อยในระยะแรก
ภายใต้สถานการณ์ปกติ น้ำผึ้งถูกตั้งชื่อตามชื่อดอกไม้หลักแหล่งหนึ่งหรือหลายแหล่ง โดยทั่วไปแล้ว น้ำหวานชนิดเดียวบางชนิดมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเปอร์เซ็นต์ละอองเกสรของพืชต้นทางน้ำหวาน ตัวอย่างเช่น ในน้ำผึ้งต้นไม้ดอกเหลืองตะวันออกเฉียงเหนือ เกสรของต้นไม้ดอกเหลืองควรมีความโดดเด่นอย่างแท้จริง และน้ำผึ้งมีสีขาวและสีขาว แต่ก็มีน้ำผึ้งที่ได้จากพืชหลายชนิดที่บานพร้อมกันเพราะมีเกสรมากกว่าสองชนิดผสมกัน โดยทั่วไปเรียกว่าน้ำหวานลูกผสม หรือ"Hundred Flower" น้ำผึ้ง.
ก่อนที่ผู้คนจะรู้จักพืชน้ำหวาน พวกเขาแบ่งน้ำผึ้งเป็นน้ำผึ้งฤดูใบไม้ผลิ น้ำผึ้งฤดูร้อน น้ำผึ้งฤดูใบไม้ร่วง และน้ำผึ้งฤดูหนาวตามฤดูกาลการผลิตเท่านั้น
น้ำผึ้งมานาเป็นน้ำผึ้งที่ผลิตโดยผึ้งเก็บน้ำหวานหรือสารแมลง (นั่นคือ มานา) จากใบหรือลำต้นของพืช เพลี้ยดูดน้ำจากพืชผ่านการทำงานของระบบย่อยอาหารและดูดซับโปรตีนและน้ำตาลในนั้น น้ำตาลและน้ำส่วนเกินจะถูกขับออกมาและโรยบนกิ่งและใบของพืช และผึ้งใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตน้ำหวาน น้ำผึ้ง
